Hele ki ‘sürdürülebilirlik’ kelimesinden size de gına gelmedi mi? Sürdürün o zaman! Sağlıklı olalım çok tüketmeyelim ama bir yandan da lezzetli şeyler yiyelim.
Artık kimse tabağı çözmek, menüyü tercüme etmek, yemeğin arkasındaki felsefeyi dinlemek istemiyor. Açık söyleyeyim: İnsanlar artık yemeği sınav gibi yaşamak istemiyor. Süslü tabaklar, pahalı restoranlar, hepsi biraz geri çekildi. Ve bu sadece Türkiye’de de değil, dünyada böyle.
New York Times’tan Vogue’a, National Geographic’ten Whole Foods Market ve Food Dive’a kadar dev platformlar 2026 yeme içme trendlerini açıkladı. Her yerde aynı cümle dönüyor: Comfort is back. Yani konfor yemekler geri döndü. Yemek, yeniden gündelik hayatın içine, ait olduğu yere geri dönüyor. Büyük kuruluşların raporları da sokaktaki alışkanlıklar da aynı şeyi söylüyor: Yormayan, tanıdık, tekrar edilebilir yemek kazanıyor.
Restoran tarafında bu sakinleşmenin en net göstergesi, müşterinin çoğu zaman fark etmediği ama mutfakta sıkça konuşulan iki ürün: garum ve iç yağ. Garum, Antik Roma’dan kalma, fermente balık iç organlarından yapılan bir çeşni. Bugünün bulyon küpü gibi düşünün ama daha havalısı. Şu anda Avrupa’da pek çok restoranda sosların, et sularının, hatta sebze tabaklarının arkasında sessizce kullanılıyor.
Garum
İç yağ, yani tallow da aynı hikâyenin devamı. Uzun süre “hafif, yağsız, sıfır suçluluk” diye diye tatları epey bir budadık. Şimdi ibre geri dönüyor. Güney Londra’daki restoranlardan ABD’deki zincirlere kadar iç yağ yeniden mutfağa giriyor. Tereyağı gibi çırpılıyor, ekmeğe sürülüyor, patatesin üstüne gezdiriliyor. Bunun sebebi “sağlık trendi” falan değil. Çok daha basit: İnsanlar yediği şeyin tadını almak istiyor.
İç yağ
Anam babam usulü yemek
Ama asıl mesele restoranlar değil. Asıl hikâye insanların ne istediğiyle ilgili. 2026’da konfor yemeği geri döndü ama bu dev hamburger kuleleri, sos içinde yüzen sağlıksız tabaklar anlamına gelmiyor. Konfor yemeği, insanların bildiği yemek demek, sadece daha düzgün yapılmışını. Dürüm, pilav üstü, köfte, kuru fasulye… Türkiye’de kimse bunlardan vazgeçmedi zaten. Sadece insanlar artık “eti iyi olsun, kıvamı dengeli olsun ve anam babam usulü, porsiyonu tam kararında gelsin” diyor. Gösteriş değil, tatmin aranıyor.
Bir süredir her şey protein etrafında dönüyordu. Protein tozları, barları, yok sabah 10 yumurta ye ya da ete ve bakliyata yüklen gibi… Tabi ekonomimiz izin verdikçe. 2026’da bu hikâye de biraz yoruldu. Yerine daha sessiz ama çok daha kalıcı bir şey geldi: lif. Bu bir diyet meselesi değil, bir hayat kolaylaştırma meselesi. İnsanlar daha uzun süre tok kalmak, öğleden sonra düşmemek, “iki saat sonra yine acıktım” dememek istiyor. O yüzden bakliyatlar, sebzeler, tam tahıllar yeniden başrolde. Humus, mercimek köftesi, nohut salatası, sebzeli kaseler… ki bunlarda yeterli protein de var yani illa et yemek zorunda değiliz. Bu yemekler Türkiye’de zaten vardı. Sadece bir dönem “yeterince havalı değil” diye kenara itilmişti. Şimdi herkes yeniden bu lezzetlere yönelecek.
Humus
Bu noktada 2026’nın en ironik trendlerinden biri devreye giriyor: mutfak demirbaşları. Lahana mesela. Dünyada lahana şu an yıldız. Dolma olarak değil. Izgarada kalın dilimler hâlinde, ince ince doğranmış çıtır salatalarda, wrap gibi sarılarak. Neden? Çünkü ucuz, doyurucu, çok yönlü ve hata kaldırıyor. Konserve balık da aynı şekilde. Ton, sardalya, uskumru… Eskiden “evde bir şey yoksa” yenen şeylerdi. Şimdi bilinçli tercih hâline geliyor. Evde hızlı ama düzgün bir tabak yapmak isteyenlerin gizli silahı.
Tavuk da sahneye geri çıktı. Piliç çevirme, yani rotisserie tavuk, Londra’dan New York’a kadar yeniden merkezde. Çünkü paylaşılabilir, ekonomik ve tanıdık. Kimse tavuktan mucize beklemiyor ama düzgün yapıldığında herkes mutlu oluyor. Zaten 2026’nın ruhu da bu: mucize değil, istikrar.
Rotisserie tavuk
İçecek tarafında da hava değişmiş durumda. Alkolsüz içmek artık garip değil. Aksine, giderek normalleşiyor. İnsanlar sosyalleşmek istiyor ama her zaman alkol istemiyor. Avrupa ve ABD raporları bunu net gösteriyor. Türkiye’de bunun karşılığı zaten yıllardır vardı: soda kültürü. İyi soda, limon, narenciye kabuğu, taze otlar… Rakı ya da şarap içilmeyen masalar artık “eksik” durmuyor. “Bir şey içelim” dediğimizde seçenek çoğalıyor. Bu da sofrayı daha rahat, daha gündelik bir hâle getiriyor.
Matcha’dan bıkanlar buraya!
İçeceklerde bir de Asya’dan gelen yeni bir dalga var. Matcha’dan bıkanlara daha kavruk, daha düşük kafeinli, daha yumuşak tatlar geliyor. Hojicha çayı bu yüzden yükseliyor. Kore’nin siyah susam lattesi de aynı nedenle popüler. Besleyici, tok tutan, biraz nostaljik. Şekerli değil ama tatmin edici. Kışın insanın elinde tutmak isteyeceği türden.
Hojicha çayı
Siyah susam lattesi
Peki Türkiye’de konuşulan bir trend var mı? Var ama adı konmuyor. Son yıllarda çok net bir şey oluyor: Evde de dışarıda da aynı anda iyi yemek istiyoruz. Ne tamamen dışarıya bağımlıyız ne de sürekli evdeyiz. Pratik, ulaşılabilir, tanıdık ama özensiz olmayan lezzetler değer kazanıyor. Smash burger’in alışkanlığa dönüşmesi, ıslak hamburgerin nostalji diye değil comfort food olarak geri gelmesi, mini lahmacunlar, bakliyatlı kaseler… Bunların hepsi aynı ihtiyacın sonucu.
Özetle 2026’da trend olan şey yeni bir malzeme değil.
Yeni bir numara hiç değil.
Eski yemeğe yeni gözle bakmak.
Ve belki de ilk kez dünya, bu konuda bizim bildiğimiz bir yere doğru geliyor.
