Dört parmak havaya, paralar cukkaya!

Çocuk iktidarın gençlik kollarında “dört parmak” işareti yapmış… eh adı da müsait… sonra 28 yaşına kadar bal tutmuş o parmaklar; yatlar, uçaklar, lüks otomobil filosu, milyonlarca dolar, anormal getiriye heveslenenlerden uçurulan milyonlar… 

“Türkiye Yüzyılı”nda böyle bir şey de oldu işte! 

Aynı anda Kavala hapis, aynı anda seçilmiş milletvekili Can Atalay hapis, aynı anda gazeteciler hapis, aynı anda sendikacı hapis, aynı anda LGBTİ+ bu ülke ve “ailem” için en büyük tehlike… 

Aynı anda madenci aç kalarak aç kalmamaya çabalıyor, aynı anda köylüler topraklarını, ağaçlarını savunmak isterken yerlerde sürükleniyor, kelepçeleniyor; aynı anda seçilmiş belediyeciler hapis, aynı anda seçilmediğin hatta seçilmenin yanına bile yaklaşmadığın, hatta seçime bile girmediğin belediyeler gasp; aynı anda emekli perişan, aynı anda kadınlar katlediliyor, aynı anda çocuklar okulda öldürülüyor; aynı anda senede iki binden fazla işçi ayakta kalabilmek isterken işyerinde can veriyor. 

Tamam operasyon yapıldı ama “operasyon” zaten çoktan yapılmış. O ağlar nasıl kuruldu, ortadaki örümcekler dışında hangi böcekler ağa girip çıktı harami mağarası gibi; on binlerce kişi ya elindeki parayı biraz çoğaltıp rahatlamak isterken ya da kimileri sadece açgözlülük veya zannınca açıkgözlülük yüzünden ağa takılırken bunları besledi, “dört parmak” çocuk ve diğerleri hangi siyasi-idari sırtlara yaslanıp onları da yemledi? 

Çocuk iktidarın gençlik kollarında konuşlanıp “dört parmak” Rabia işaretini de çakmış. Esma’ydı değil mi, Mısır’da öldürülen “kızımız”ın adı? Esma’yı öldüren darbenin kralı Sisi artık “kardeşimiz” olurken, bizim “dört parmak” da çuval çuval, lüks lüks, anormal anormal servet yapmış. 

Açılışını da iktidar şürekâsının yaptığı bir bankaya para yatırdı diye onca kişi hapse girdi bu ülkede. Aynı anda bu dört parmaklar, avuç avuçlar, bal tutanlar, çoluk çocuklar beraber yürümüş bu yollarda, yürütmüş bu diyarda. 

TV ekranlarında popüler profesörler görüyorsun o sırada. Sana vaaz veriyorlar, şunu yap, şunu yapma, ekonomi şöyle, para politikası böyle, piyasalar öyle, diye. Meğer aynı anda, dört parmakların yanına takılı aklı; iliştirilmiş akademisyen, çok bilmişliğini sana kusuyor. 

19 yaşımdaydım. Demiryolu Sendikası’nda çalışmaya başladım. Baktım sendikanın işçilere eğitim kadrosunda bu kardeşlerin profesör babası da var. Bak; iyi, neşeli, sıcak bir hocaydı. Öğrencileri severdi. Ama kapitalizmin kölesi işçilere kapitalizmin değişmez sanılan yasaları anlatılıyor. Sermaye dünyasının profesörleri işçilere de ahkam kesiyor. Yaşım 19 ama aklım başımda, kalbim zaten tarafını seçmiş. “Güle güle hocam” yapıverdim; teslim edeyim, sendika yönetimi de haklı buldu ve gerçekten işçi sınıfının yanından, içinden, ruhundan konuşabilen “hocalar”la eğitim vermeye başladık. 

“Piyasa akademisyenliği” servet yaparken ve servet arsızlarına payanda olurken, aynı anda, bir imza attı diye onca akademisyen hapse de sürgüne de ölüme de sürüklendi. Bir tweet attı, bir yazı yazdı, bir yürüyüşe katıldı diye kovuldu; kayyum rektörlerin cebrine maruz, hayatta ve ayakta kalmayı zorlaştıran her ahval ve şeraitin içinde mahsur kaldı. 

“Enflasyonun sebebi faiz” diyen bir ekonomi bilgiçliğinin bir ülkeyi, milyonlarca insanı, çocukların geleceğini getirdiği yer böyle bir “Türkiye Yüzyılı.” Bir yanda çaresizliğin intiharları, bir yanda cinnetin cinayetleri, bir yanda uyuşturucu müptelalığı, bir yanda onca yoksulluk ve yoksullaşma, öte yanda yüksek enflasyonda faizin de çok ötesinde kazanç elde edebilme ihtirası da yanılgısı da. 

Milyonlarca insan, iktidara oy vereni de var vermeyeni de açlıkla, yoklukla, yoksunlukla boğuşurken, kurulan “saadet zinciri” bu. Çünkü görüyorlar, burası yağma dünyası. 

Sonra denizin suyunu içmek ne kelime, yiyorlar; deniz bitiyor. Kumunu çuval çuval servete çeviriyorlar; kum da bitiyor. “Saadet zinciri” kopuyor. Neymiş, “operasyon!” Bravo, yolsuzlukla mücadeleye! 

Dört parmağını tutan bal yalamış. Geriye tek parmak kalmış; o da millete dönmüş, havada! 

Not: Beşiktaş’ın forması! Ne olacak şimdi?