Bir küçük temas ve haksızlığın karşısında durabilmek üzerine…

Şöyle diyordu telefondaki kadın:

“O küçük kız, haberlerinizin sayesinde korumayı başarabildiğimiz o kız, yaşamadığı şey kalmamış o çocuk şimdi üniversiteye başlıyor, çok teşekkür ederim, bunun için aradım…”

Gazetecilik neden yapılır?

Elbette ferah feza kuzey ülkelerinde ya da ifade özgürlüğünün sınırlarının alabildiğine geniş olduğu memleketlerde gazetecilik yapanların da dalgalı sularda yüzmek, hakikatin peşinde koşmak gibi arzuları, idealleri vardır.

Ancak aynı ideallerle yola çıkan ve yaşadığı coğrafyadan dolayı yaşamı boyunca bedel ödemek zorunda kalan, yargılanan, soruşturulan, cezaevine konulan, işsiz kalan, ay sonunu getiremeyen gazeteciler neden bu işi yapar?

O telefon için…

Bir başka meslektaşımıza gelen mesajdaki gibi:

“Oğlumun katilleri sayenizde açığa çıktı. Soruşturma yeniden başladı, var olun…”

* * *

T24’e erişimin engellendiği saatlerden itibaren gelen yüzlerce telefon, binlerce mesaj, ziyaretler, destek paylaşımları da bizlere bunu anlatıyordu zaten.

Dar, gencecik bir ekiple bin bir zorluk ve imkânsızlık içerisinde dünyada en çok takip edilen haber mecralarından biri haline gelmek, bütün dünyadaki internet siteleri arasında trafiğiyle dereceye girmek, Türkiye’de yapay zekanın haber doğrulamak için başvurduğu ilk kaynak olmak başlı başına bir iş zaten.

Ama sadece bu değil sözünü ettiğim.

Cumartesi Anneleri’nin mesajlarından söz ediyorum misal… Uçan Süpürge’nin, İHD’nin, TİHV’nin, dünyanın dört bir yanından erişen akademisyenlerin, sanatçıların, gurbetçilerin, Türkiye’nin dört bir yanından mesaj gönderen arayan, işçinin, köylünün, esnafın, memurun, sendikacının, hukukçunun…

Destek için T24’e maddi destek olmak istediğini söyleyen öğrenciden, kişisel olarak dava açacağını söyleyen hukukçuya, “ne yapabiliriz” diye soran öğretmenden, kapıya “moral keki” bırakan komşu çalışana kadar uzanan, saymakla bitmez uzun bir listeden söz ediyorum.

En yoğun anında, bir cendereye sıkıştırılmış haldeyken, aramakla yetinmeyip kalkıp T24’e kadar gelen siyasetçilerden, sivil toplum çalışanlarına kadar uzanan, sınırları Türkiye’yi aşan çok uzun bir liste…

* * *

T24’ün Ankara bürosunu dün Yeni Parti Genel Başkanı Özgür Özel ve Yeni Parti yönetimi, DEM Parti eş başkanları Tuncer Bakırhan ve Tülay Hatimoğulları ile DEM Parti yönetimindeki isimler, DEVA Partisi Genel Başkan Yardımcısı İdris Şahin ve Sözcü Sadullah Kısacık ziyaret etti. Yeni Partili milletvekilleri ayrıca ziyarete geldi. Onları Çağdaş Gazeteciler Derneği Başkanı Kıvanç El ile diğer meslektaşlarımızın ziyareti izledi. Ardından okurlar, ardından yıllarca omuz omuza çalıştığımız dostlar… Bitmeyen telefonların eşliğinde yapılan kısacık sohbetlerde Türkiye’de yaşamaktan payını almış insanların sözcükleri ortaklaşıyordu:

“İyi ki varsınız. Bu haksızlık ve hukuksuzluk da bitecek…”

Hemen ardından “En zor zamanda sesimiz oldunuz” diye arayan diğer siyasi partilerin başkan ya da temsilcilerinin sesi ekleniyordu bu dileklere. En sağdan en sola, en çok bilinenden, sesini duyuracak tek bir mecra bulamayan partilere kadar, aklınıza hangisi gelirse…

* * *

Ve T24’e emek veren gazetecilere gelen bazı telefonlar bize bu mesleği neden yaptığımızı bir kez daha anımsatıyordu:

“Siz yazmamış olsanız unutulup gidecekti.”

“Sayenizde sesimiz duyuldu.”

“Hukuksuzluk ortaya çıktı ve tahliye oldum.”

“Yakalanamayan o kişi yakalandı.”

“Artık içim daha rahat sayenizde…”

* * *

Bu ülkede siyasetin nasıl yapıldığını biliyoruz elbette, bu ülkede gazetecilerin başına nelerin gelebileceğini de uzun yıllar boyunca yaşayarak öğrendik, tanıklık ettik, biliyoruz…

Bu kadar sınırları aşan dostların varlığı güç verse de bazı insanların nasıl kötüleşebildiğini de bildiğimiz gibi…

Bir yanda bir nedenle kavga ettiğimiz gazetecilerden gelen, “Şimdi dayanışma zamanı, çok üzgünüm” mesajıyla duygulanırken, bir yanda konfor alanından çıkmamak için hiçbir bedeli de olmayacak bir açıklamaya imza atmaktan bile korkan artık bürokratik yapının, sistemin parçası haline gelmiş, normalde meslek örgütü sayılmaması gereken meslek örgütlerinin halini bildiğimiz gibi.

Hepsini, hepsini biliyoruz.

Haksızlıklar bizimle başlamadı ve bizimle bitmiyor, bunu da gayet iyi biliyoruz.

Nerede, kime haksızlık yapılıyorsa bundan sonra sesini duyurmanın en başta bizim görevimiz olduğunu da bilerek mücadeleye devam ediyoruz.

* * *

T24, erişime engellendi.

Anayasaya, AİHM ve AYM kararlarına, etik ve vicdana, hakkaniyete aykırı bir kararla. Bu kararın değişmesini, kalkmasını ve Türkiye açısından da itirazlarımızın sonuç vermesinin bir örnek oluşturmasını diliyor ve bekliyoruz…

Ama diğer yandan görüyoruz ki insanların size erişmesini kim, ne yapsa engelleyemiyor.

Bir mesaj, bir çiçek, bir telefon, bir gülümseme, bir gözyaşı…

Bir biçimde o duygu size erişiyor ve neden bu mesleği yaptığınızı, bu mesleğin özellikle de bu coğrafyada yapılması gerektiğini yüzünüze çarpıyor.

Bir küçük temas…

Gazetecilik, günün sonunda, yıkılmış bir omza elini koyup, yalnız olmadığını hissettirebilme mesleğidir.

Adaletin, hakkaniyetin, hakikatin bulunması için mücadele etme mesleği…

Bu mesleği böyle yapanlar, “gazeteci” tanımının içini dolduruyor.

Yoksa birilerinin gücünü kendi gücü sananlar, etkili, yetkili iki kişiyi tanımanın ve onların ajandaları için gece gündüz çalışmanın mesleği yapmak olduğunu düşünenler, bile isteye hakikati eğip büküp üç kuruş için iradesini teslim edip bunun adına gazetecilik diyenler, lokantada ucuza yemek için meslektaşlarına sırtlarını dönüp, kişisel sohbetlerde en asi, en muhalif görünenler ne yapsalar ne yazsalar içini dolduramıyor kelimenin anlamının.

Biz suya yazmadığımızı geçen iki günde gördük.

T24’ün kapatılamayacağını da erişime engellenemeyeceğini de gördük.

Zira Türkiye’ye ve sınırların çok ötesine çoktan erişmiş, temas etmiş ve gönüllerinde yer edinmişiz, gencecik bu kadar gazetecinin emeklerinin, 17 yıldır bin bir emekle var edilen T24’ün boşa kulaç atmadığını çok iyi anladık.

Üzerimize düşeni yeniden anladığımız gibi…

Gazetecilik yapmak istiyorsanız hiçbir kalıba ve kaba sığmıyor ve bir yerlere kapatılamıyorsunuz.

Gazetecilik kapatılamaz…

Tıpkı telefonla bize sesleri olduğumuz için teşekkür eden ancak aslında ses çıkarmaktan asla vazgeçmedikleri için bu ülkenin biraz olsun nefes almasını sağlayan insanların seslerinin bastırılamaması gibi…